На предыдущих форумах был разработан кодекс волонтера, принята официальная символика форума и, что особенно важно, множество организаций представили свои проекты и поделились опытом работы. Форум в первую очередь посвящен добровольческой работе с пожилыми людьми, в частности со свидетелями военных событий Второй мировой войны, а также особенностям взаимодействия между поколениями.

Если Ваш проект имеет опыт работы в этой сфере, мы приглашаем Вас принять участие в форуме!

Организаторами Форума оплачивается питание и информационные материалы во время Форума. Проезд и проживание за счет командирующей стороны.

Регистрация участников продлится до 23 ноября 2012 года.

Для того чтобы принять участие, необходимо:
Заполнить заявку в прикрепленном файле;
Отправить ее на адрес marzheuskaya@ibb.by и forum@ibb.by до 23 ноября;
Придти 04 декабря 2012 года на форум.

Организаторы:
Проект «Мост поколений»,
Минский международный образовательный центр имени Йоханнеса Рау,
Форум организуется в рамках программы «Место встречи – диалог»

Источник

Да ўдзелу запрашаюцца некамэрцыйныя арганізацыі, грамадзкія ініцыятывы  і ўсе зацікаўленныя прыняць удзел  у конкурсе стартапа.

Арганізацыя будзе абраная шляхам галасаваньня. Важнымі ўмовамі зьяўляюцца абавязковая прысутнасьць прадстаўніка арганізацыі на Зьлёце і падтрымка сайта пасьля яго запуска.

Каб узяць удзел, неабходна зарэгістраваць свой праект на па спасылцы: http://drupal-sliot.by/hackathon.

Праца будзе праходзіць на тэрыторыі Магілёўскага лясгаса (праполка елачак). Транспарт забяспечваецца.

Як паведаміў НН дырэктар музея Аляксей Бацюкоў, кожны, хто прыйдзе на суботнік, заробіць, пры адказным стаўленні да працы, 44-50 тысяч рублёў. Гэтыя грошы будуць пералічаныя на спецыяльны рахунак, дзе збіраюцца сродкі на кнігу. На гэты момант, як сведчыць сайт музея, сабрана 3851200 рублёў.

Каб выкупіць “Вялікае мастацтва артылерыі” трэба сабраць да канца лета 15 тысяч еўра.

Крыніца http://nn.by/?c=ar&i=76953

Глядзець спіс.

Более 7.7% населения старше 18 (Поскольку респонденты могли выбрать несколько вариантов ответа, точную цифру назвать нельзя. Приблизительно её можно оценить в 12.5%) связывают себя с корпоративным волонтёрством, при этом ещё 9.8% хотели бы участвовать в нём в будущем. Другими словами, уже сейчас потенциал роста количества волонтёров на предприятиях составляет около 100%. Этот потенциал доступен всему спектру практик, не считая, конечно же, субботников, уже достаточно широко распространённых.

Количество корпоративных волонтёров, имеющих опыт квалифицированного волонтёрского труда, где применяются их особые профессиональные навыки, достаточно высоко, соотношение такой работы к неквалифицированной 5 к 7.

Как показало распределение ответов на третий вопрос (Что, на Ваш взгляд, может способствовать распространению волонтерской деятельности на Вашем рабочем месте? (возможно несколько ответов)), большинству желающих присоединиться к корпоративному волотнёрству достаточно донести необходимую информацию о существущих возможностях (26%). Следующим по значению ожидаемо идёт дополнительное поощрение волонтеров (как материальное, так и нематериальное). Важно отметить, что 20.2% выбрало ответ «Правильный выбор тех, кому будет оказываться помощь». Это означает, что инклюзивность, учитывание мнения сотрудников при разработке программы корпоративного волонтёрства очень важно для её успешности.

Ниже доступны:

Отчёт по опросу

Приложение с социально-демографической информациейa

За основу документа планируется взять законы о волонтерском движении, принятые в ряде зарубежных стран, однако в Беларуси вопрос о создании одноименного законопроекта не стоит, отметила Храмцова.

В Положении будет прописано «все о волонтерском движении: начиная от того, кто такой волонтер, и до того, какими видами деятельности он будет заниматься».

Храмцова сообщила, что за последние пять лет число волонтеров в Беларуси увеличилось почти в четыре раза. В 2010 году в составе 1 тыс. 886 волонтерских отрядов трудилось более 60 тыс. человек.

Подробнее: http://naviny.by/rubrics/society/2011/08/16/ic_news_116_374512/

На форуме вы зможаце высказаць сваю думку падчас подыумнай дыскусіі, прадставіць стэнд сваей арганізацыі, а таксама прыняць удзел у рабочай групе.

Арганізатарамі Форума аплачваецца харчаванне і інфармацыйныя матэрыялы падчас Форума.

Праезд за свой кошт.

Для таго, каб прняць удзел, неабходна:

• Запоўніць заяўку ў файле;
• Адправіць яе на адрас forum@ibb.by да 20 чэрвеня 2011.

Насколько современные девочки, девушки и молодые женщины являются социально активными, какие проблемы являются для них актуальными в различные возрастные периоды, какие сферы жизни являются для них приоритетными, что мешает им, а что помогает реализовывать задуманное – ответы на эти и другие вопросы в фокусе внимания данного исследования.

Электронный вартиант отчета об исследовании.

Контакты: Лилия Сёмочкина, координатор проекта «Поддержка волонтерской работы девочек и молодых женщин Беларуси»
Tel. 375 29 61 222 69
375 29 8638702
Tel.\fax 375 17 269 90 21
e-mail: liliasyom@yandex.ru

В воскресенье, 5 декабря 2010 года в 22:00 в Клубе “Реактор” (Минск. ул.В.Хоружей, 29) до утра будет проходить Volunteer Party.

Приглашаем:

• быть активным (много конкурсов = подарки и призы!!),
• взять друзей и хорошее настроение, одеться like “retro” и быть готовым ко всему…
• поблагодарить лучших волонтеров молодежных организаций, которым будут вручены дипломы и призы

Билет – пригласительный (10.000 тыс.)

Приобретение билетов в Лиге: Минск. ул.Б.Хмельницкого, 4
Тел: 2840881 и (029) 8736833.

Першакрыніца артыкула: Наша Ніва, 23 кастрычнiка 2010
Аўтар: Сямён Печанко
Распавядаецца пра такую форму працы, як клуб фізічных асобаў – ахвярадаўцаў

Таццяна Салдаценка нарадзілася праз два дні пасля Чарнобыля. Чатыры гады апякуецца пацыентамі дзіцячага анкагематалагічнага цэнтра, але супадзенне датаў нараджэння і жахлівай катастрофы лічыць проста супадзеннем. Я заўсёды хацела камусьці дапамагчы, кажа Таццяна. Так яна ўрэшце і трапіла з групай валанцёраў у Бараўляны.

Дабрачыннасць у такім месцы — псіхалагічна цяжкая праца. Першыя гады Таццяна займалася акурат маральнай падтрымкай хворых — цэлымі днямі бавіла з імі час. Дзяўчыну папярэдзілі, што па статыстыцы каля 70% дзяцей адольваюць хваробу. Але яна і не ўяўляла сабе, што азначае рэшта гэтай сухой статыстыкі. Дзіма, Андрэй, Саша, зямлячка Люда…

Яны адыходзілі адзін за адным, а Таццяна давала сабе зарок больш не ездзіць у Бараўляны. Валанцёрства тут — гэта калі ты жывеш не сваім жыццём, а радасцямі і горам тых, каму дапамагаеш. Усе падапечныя Таццяны рабіліся яе сябрамі. Яна знаёмілася з іх роднымі, развітвалася з імі назаўсёды.

У пачатку гэтага года побач з бараўлянскім анкацэнтрам Таццяну збіла машына. Лячэнне і рэабілітацыя занялі восем месяцаў. Але няма ліха без дабра — дзякуючы таму здарэнню Таццяна знайшла сабе мужа. І пачала новы этап у жыцці.

Яна больш не магла аддаваць усю сябе маральнай падтрымцы хворых дзяцей, але і спыніцца не здолела. Вырашыла займацца дапамогай матэрыяльнай, якая дазваляе трымаць дыстанцыю з падапечнымі. Пры гэтым Таццяна катэгарычна супраць параўнання такой метамарфозы з паэтапным пазбаўленнем ад шкоднай звычкі. «Калі ўцягнуўся ў гэтую справу, то кінуць яе нашмат цяжэй, чым пачаць. Практычна немагчыма».

Сумнае лідарства Гомельшчыны

«Што б ні казалі, а гомельскіх у анкацэнтры шмат. І не так з вобласці, як акурат з Гомеля», — заўважае Таццяна. Страшная хвароба не шкадуе ні бедных, ні багатых. Шмат дзетак з неўладкаваных сем’яў. Здараецца і так, што моцныя сем’і руйнуюцца хваробай — хворага трэба доўга глядзець, хтосьці з бацькоў вымушаны месяцамі сядзець у бальніцы. Губляецца праца, муж пачынае піць…

Побыт бацькоў у Бараўлянах варты асобнай тэмы. Паўстае пытанне начлегу, харчавання, асабістай гігіены. «Спяць, як удасца, бо адмысловых пакояў для родных не прадугледжана», — кажа валанцёрка. Для малых дзетак патрэбныя памперсы, на якія ў іх мацярок, якія часта застаюцца са сваёй бядой сам-насам, проста не стае грошай.

З гэтымі пытаннямі Таццяна сутыкнулася з першых дзён сваёй дзейнасці, актуальнымі яны застаюцца і цяпер.

Сацыяльныя сеткі — бяда і шчасце

Пры канцы 80-х газета «Піянер Беларусі» (сёння — «Раніца») ініцыявала першы ў краіне збор сродкаў для лячэння скалечанага электратокам хлопчыка. Тады гэта было ў навінку і ўгаворваць ахвяраваць грошы арганізатарам амаль не давялося.

Сёння ж многія газеты маюць адмысловыя рубрыкі. Падобнымі гісторыямі, калі некаму тэрмінова трэба сродкі на аперацыю за мяжой, перапоўнены інтэрнэт. Людзі перасычаныя, прызнае Таццяна, многіх апаноўвае перакананне, што «ўсім не дапаможаш», а каго-нікаго жаласлівыя гісторыі пачынаюць раздражняць не менш, чым навязлівыя піяр-кампаніі мабільных аператараў.

І тым не менш, Таццяна лічыць, што развіццё інфармацыйных тэхналогій дае нашмат больш перавагаў, чым шкоды. Дзякуючы сацыяльным сеткам і блогам яна значна пашырыла кола дабрачынцаў. Пры гэтым Таццяна адчула палёгку ад таго, што цяпер працуе найбольш з незнаёмымі людзьмі, якім яна ні чым не абавязаная, як, зрэшты, і яны ёй. З’яўленне сістэмы электронных плацяжоў таксама спрыяе валанцёрам.

Клуб 5000

Пераключыўшыся з маральнай дапамогі на матэрыяльную, Таццяна нейкі час збірала грошы па сябрах і знаёмых. Давалі хто колькі зможа. Хтосьці саромеўся, што мала ахвяруе, многія ленаваліся пераказаць грошы.

Тады ўзнікла ідэя стварыць суполку, сябры якой ахвяравалі б раз на месяц фіксаваную суму. Так, год таму ўтварыўся Клуб пяцітысячнікаў — кожны, хто да яго далучаецца, пераказвае на рахунак EasyPay 5000 рублёў у месяц. Ахвяраванні дзеляцца паміж падапечнымі клуба — пацыентамі дзіцячага анкагематалагічнага цэнтра.

На сёння іх чатыры чалавекі, сярод іх супрацоўніца Рэспубліканскага навукова-практычнага цэнтра дзіцячай анкалогіі і гематалогіі Віялета Гаўрына, якая аддала працы з дзецьмі 17 год. Складкі ідуць на самае неабходнае, бо па большасці падапечныя клуба — дзеці з малазабяспечаных сем’яў.

Насці Навумавай у чэрвені набылі мабільны тэлефон для сувязі з мамай і бабуляй. Крысціне Лук’янчык трэба адмысловыя прэпараты, каб пераадолець наступствы хваробы. Дзянісу Мажараву — спецыяльнае харчаванне. Cваім падапечным апекуны набываюць дыетычны харч, лекі, часам не зарэгістраваныя ў Беларусі, біялагічна актыўныя дадаткі.

«Мёртвым грошы не патрэбныя»

Кажуць, свет не без добрых людзей. Але хапае між нас і нелюдзяў. Аднойчы «вконтакте» да Таццяны звярнуўся незнаёмец. Прапанаваў стварыць сайт падтрымкі канкрэтнага хворага дзіцяці, арганізаваць збор сродкаў, а потым… забраць іх сабе. «Мёртвым грошы не патрэбныя, а мы можам зарабіць дзясяткі тысяч даляраў», — угаворваў «разумнік».

«Мяне палохае і абурае, што такія людзі ёсць. І тое, што хтосьці можа прыняць такую прапанову», — кажа яна.

Недавер да акцый па зборы грошай для хворых мае падставы. Адна сям’я пачала збіраць грошы на перасадку спіннога мозгу для сваёй дачкі. Сабралі 40 тысяч даляраў, потым 100, а затым і ўсе 200. І толькі пасля гэтага высветлілася, што аперацыя не патрэбная, што, пачаўшы збіраць грошы, бацькі нават не парупіліся адшукаць неабходную клініку. Акцыя шырока асвятлялася і прыцягнула ўвагу. Тым часам камусьці аперацыя сапраўды была жыццёва неабходная…

Давярай ды правярай. Таццяна раіць усім, хто займаецца падобнымі справамі, наведвацца ў такія сем’і, каб пераканацца ў неабходнасці збору сродкаў, пабачыць на ўласныя вочы неабходныя дакументы.

Валанцёрамі нараджаюцца

Валанцёр — гэта не прафесія, гэта стан душы, жаданне за проста так дапамагаць іншым людзям. Людзі такімі нараджаюцца. І іх мала. Штодзень Таццяна праз сацыяльныя сеткі знаёміць са справамі клуба каля 40 чалавек. З іх у сярэднім 4 чалавекі дэкларуюць уступленне ў клуб. І толькі адзін застаецца.

На сёння ў клубе каля 2000 чалавек, з іх сотня ахвяруе грошы больш-менш рэгулярна (за месяц набягае ад 300 да 600 тысяч рублёў). З іх толькі паўтара дзясятка адважваюцца на нешта большае за паход да бліжэйшай пошты. Гэтыя пятнаццаць выявіліся сапраўднымі валанцёрамі.

Таццяна прызнаецца, што ў самой яе валанцёрства займае каля паловы яе вольнага часу. Але гэта сухі падлік, бо, насамрэч, гэтым жывеш увесь час.

Клуб 5000: УКантакце, facebook, livejournal.